فکر کن مسمومیت و سرماخوردگی و پریود و شکست عشقی و از کار بیکار شدن همه با هم سراغت بیایند حالم این است الان 

من این ها را بلدم  همه اش را از حفظم    چیز جدیدی نداری نشانم بدهی؟!

این را، اینجا را بسازم که دقمرگ نشوم؟ که زیرزمین ذهنم بشود؟ قرار شد که ننویسم که به جایش کار جدی تری کنم. از من مگر ساخته است؟ ننوشتن؟ و کار جدی کردن؟ لطفا من را اینجا پیدا نکنید. بگذارید یک بار هم که شده جرئت کنم و بریزم بیرون همه ی آن چیزهایی را که نمیخواهم کسی بخواند و غرور صاف و صیقلی ام خش بیفت...

شاعر تو اون جای قشنگ شعره میگه: دل منتظره، چشم به راهه... این دو روز دنیا مثل خواب و رویا گذرونه... اینو آدم وقتی کسی رو دوست نداره نمیفهمه. من خودم تجربه شو داشتم! بعله! اما دنیا میگذره، تو یکی رو دوست نداری اون تو رو دوست داره، اون میره با ک

با استعفایم موافقت شد. دلیل استعفام؟ سندرم پیش از قاعدگی! کی فهمیدم چه کار کردم؟ آن روز که آن لکه ی قرمز را روی لباس زیرم دیدم: الان چه وقتشه؟! تقویم را برداشتم و شمردم: درسته که! از بس حواسم به خودم نبوده، تاریخش یادم رفته بود: یا اسطوخودوس

Tomorrow will come and it's time to realize Our love has finished forever the night is getting cold... And I don't know where I belong اینارو من نمیگم، شاعر میگه! + نوشته شده در پنجشنبه چهارم آبان ۱۳۹۶ساعت 21:16&nbsp توسط . |

صبح حقوق ماه گذشته رو ریختن به حساب، چهل پنجاه تومنی کمتر از همیشه، که هیچم مهم نیست. برای حقوق اینجا هرگز خوشحال نشدم. برعکسِ پولی که برای تدریس میگرفتم که خیلی بهم میچسبید. اون رقم توی اون اس ام اس میگه این نرخ زمان و زندگی و سلامت و وجود

با اینکه همش دو سه هفته ی دیگر شرکت می روم اما هنوز تصور فردا، آنجا، وجودم را پر از غصه میکند. زیر لبم می زند. مسخره نیست؟ اشیاء نمی توانند من را خوشحال کنند. همچنین خوراکی ها. هرگز توی زندگی ام شکمو نبوده ام و برعکس بیشتر آدم ها وقتی که غصه

عصری میخواهم اگر شد بروم بنشینم زیر درختی . یا نه بروم خانه کنار در بالکن بایستم و سیگار بکشم. نه همان درخت توی پارک خوب است! بنشینم فکر کنم که با یک دسته از احساساتم چه کنم. قبلا این کار را کردم در رابطه با همین احساسات مذکور. جواب نداد.یعنی